ตรงนี้แหละที่น่าสนใจ เพราะการที่ อาร์เตต้า ยอมรับต่อสาธารณะว่าเขายังคงปรึกษาและพูดคุยกับ เป๊ป อยู่เสมอ มันคือดาบสองคมพอสมควร ในแง่หนึ่งมันแสดงถึงความอ่อนน้อมถ่อมตนและความใฝ่รู้ของกุนซือหนุ่มไฟแรง แต่อีกแง่มุมหนึ่ง มันก็เหมือนการเปิดเผยจุดอ่อนให้คู่แข่งรู้ว่า “รากฐานความคิดของผม ยังมาจากที่นั้น” ซึ่งถ้าเป็นแฟนบอลอาร์เซนอลตัวยงก็คงอดคิดไม่ได้ว่าถึงเวลาแล้วหรือยังที่ อาร์เตต้า จะต้องพิสูจน์ตัวเองว่าเขาคือกุนซือที่มีแทคติกเป็นของตัวเอง ไม่ใช่แค่ “เป๊ป ภาคสอง” ที่ดัดแปลงมาจากต้นฉบับ