นิวคาสเซิลเพิ่งบุกมาถล่มสเปอร์ส 2-0 เนี่ย ฟอร์มแบบนี้ไหวจริงป่ะ หรือว่าไก่เดือยมันแย่เอง?

มานั่งคิดๆ ดูอยู่นะ เกมที่สาลิกาดงบุกไปยำไก่เดือย 2-0 เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาเนี่ย มันคือจุดเปลี่ยนจริงๆ ของทีมเรารึเปล่า หรือว่าจริงๆ แล้วมันคือฟอร์มการเล่นที่ห่วยแตกของสเปอร์สกันแน่? คือผมดูจบเกมแล้วก็ยังคาใจอยู่เลย เพราะสกอร์มันดูขาด แต่เนื้อแท้ของเกมมันไม่ได้เหนือชั้นขนาดนั้นเลยนะ แต่ว่าที่แน่ๆ คือการได้ประตูของแอนโธนี่ เอลังก้ากับโยอานน์ วิสซ่าในช่วงครึ่งหลัง มันทำให้ มัทเธียส ไจสเซิล ผู้จัดการทีมคนใหม่ของเราได้ลิ้มรสชัยชนะในพรีเมียร์ลีกเป็นนัดแรกแบบสวยงามที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้แล้วแหละ

ส่วนตัวผมมองว่าเกมนี้มันชี้ชัดเลยว่าไก่เดือยเล่นกันแบบไม่มีความอยากได้อยากชนะเลยสักนิด ไม่มีความทะเยอทะยานอะไรในเกมรุกเลยสักอย่าง แถมเกมรับก็เปิดโล่งจนน่าตกใจ แต่อีกด้านนึงก็ต้องยอมรับว่าไจสเซิลเขาวางแผนมาเจาะจุดอ่อนได้ดีเหมือนกันนะ รู้อยู่ว่าสเปอร์สจะบีบสูงแล้วก็เปิดช่องว่างให้วิ่งสวนกลับ เอลังก้าความเร็วจัดขนาดนั้นมันโหดมากสำหรับกองหลังที่ช้าอย่างนั้น แต่ผมก็ยังอดคิดไม่ได้อยู่ว่าแค่เพราะสเปอร์สเล่นแบบนั้น แล้วทีมเรายังได้แค่ 2-0 ทั้งที่จังหวะสวนกลับมีตั้งหลายครั้ง มันแสดงให้เห็นว่าเกมรุกเรายังไม่ได้คมพอที่จะสู้ทีมใหญ่จริงๆ ได้ ถ้าเจอกองหลังที่จัดระบบดีกว่านี้จะยังได้ประตูแบบนี้มั้ย

ที่ผมกังวลอีกเรื่องคือเกมรับของเราเองที่วันนั้นไม่ได้โดนทดสอบจริงจังเท่าไหร่ สเปอร์สแทบจะยิงเข้ากรอบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าเจอทีมที่บุกเก่งๆ และมีตัวจบสกอร์เฉียบขาด เราจะยังรักษาคลีนชีตแบบนี้ได้อีกหรือเปล่า? เพราะชัยชนะนัดแรกของกุนซือใหม่มันมักจะมาพร้อมกับความฮึกเหิม แต่ฤดูกาลมันยาวไกล การที่เราชนะทีมที่ฟอร์มย่ำแย่แบบนี้ได้แล้วคิดว่าเราเหนือชั้นไปแล้ว มันจะเป็นกับดักทางจิตวิทยาที่อันตรายมากๆ เลยนะ

เพื่อนๆ ว่ายังไงกันบ้าง ระหว่างที่เราชนะเพราะแผนของไจสเซิลมันดีจริง หรือว่าเพราะคู่แข่งมันอ่อนแอกันแน่? แล้วถ้าต้องเจอกับทีมที่เล่นเข้มข้นแบบนิวคาสเซิลยุคก่อนๆ ที่บีบสูงใส่เราบ้าง เราจะยังเอาอยู่มั้ย หรือว่าแค่นัดเดียวแล้วก็จะกลับมาเข้าฟอร์มเดิมเหมือนฤดูกาลก่อน? อยากฟังความเห็นหลายๆ คนจริงๆ เพราะผมว่าประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ผลบอล แต่อยู่ที่ภาพรวมการเล่นมากกว่า