เอางี้เลยเพื่อน ซีซั่นนี้เราจะเอาอะไรไปสู้เขาวะ ถ้าซัมเมอร์ที่พังยังไม่จางแบบนี้

นั่งคิดไปเรื่อยๆ ตั้งแต่จบเกมที่เซนต์เจมส์ปาร์คมา ผมว่ามันไม่ใช่แค่เกมรับพังหรือเสียประตูแบบเดิมๆ อีกแล้วนะเพื่อน แต่มันคือบทสรุปว่าทีมเรายังไม่หายจากอาการบาดเจ็บทางจิตใจครั้งใหญ่จากซัมเมอร์ที่ผ่านมาจริงๆ ต่อให้เปลี่ยนกุนซือเป็นอิราโอล่าแล้วก็ตาม หลายคนมองว่าได้ 1 แต้มออกจากนิวคาสเซิลก็พอรับได้ แต่ผมกลับมองว่ามันเหมือนซีซั่นก่อนเปี๊ยบ โดนสวนกลับแบบเดิม เสียประตูแบบเดิม และที่หนักกว่าคือเกมรุกยังหาความคิดสร้างสรรค์ไม่เจอเลยสักนิด

ผมเข้าใจนะว่าช่วง 3 วันแรกของซีซั่นใหม่ อาร์เซนอลดูพร้อมสุด ส่วนทีมอื่นที่อ้างว่าลุ้นแชมป์ด้วยกันก็ดูไม่ค่อยพร้อมกันเท่าไหร่ แต่สำหรับเรามันไม่ใช่ข้ออ้างแล้วล่ะ เพราะปัญหามันฝังรากลึกไปถึงตอนซัมเมอร์ที่ทีมเราแทบไม่ได้เสริมอะไรเลย แฟนบอลอย่างเราเห็นกันจะจะว่าทีมยังแบกบาปนั้นอยู่ อิราโอล่าพยายามจะปรับแทคติกแต่ทรัพยากรที่ให้มันก็เท่าเดิม มันจะไปเวิร์คได้ยังไงในเมื่อแนวรุกยังเป็นชุดเดิมที่ยิงไม่ออกมาเป็นปีแล้ว

ส่วนตัวผมคิดว่าเรื่องนี้มันเป็นที่ผู้บริหารด้วยนะ ไม่ใช่แค่กุนซือคนใหม่คนเดียวที่ต้องรับผิดชอบ เพราะถ้าดูจากที่แมนฯ ซิตี้เพิ่งเปลี่ยนกุนซือใหม่เขายังรักษามาตรฐานความมั่นคงไว้ได้เลย แต่ของเราแทบจะเริ่มจากศูนย์ใหม่ทั้งหมด แถมยังไม่ได้แก้จุดบกพร่องเดิมๆ ที่คู่แข่งจำได้หมดแล้วว่าเราอ่อนจุดไหน ผมแอบกลัวว่าอิราโอล่าจะเป็นแพะรับบาปถ้าผลงานยังเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ทั้งที่ต้นตอมันอยู่ที่การวางแผนระยะยาวของสโมสร

เพื่อนๆ ว่าไงบ้าง คิดว่าอิราโอล่าควรได้เวลาอีกเท่าไหร่ถึงจะปลดล็อกทีมชุดนี้ได้ หรือว่าจริงๆ แล้วเราควรโทษที่ซัมเมอร์ที่ผ่านมามากกว่า? แล้วถ้าให้เลือกได้ระหว่างแก้เกมรับกับเกมรุกตอนนี้ อะไรควรทำก่อนสุด? มาคุยกันหน่อย อยากรู้ว่ามีใครคิดเหมือนผมบ้างไหมที่ยังอดห่วงอาการแบบนี้ไม่ไหว